Między wrześniem a listopadem Wrocławska Fundacja Filmowa zaprasza na projekt łączący refleksję nad sposobami opowiadania o przeszłości, tożsamości i specyfice Wrocławia – praktykowanymi w pierwszych czterech dekadach po II wojnie światowej – z diagnozą tego, co z filmowych obrazów dokumentalnych i wartości obecnych w powstających wówczas obiektach zachowało się do dziś. W przestrzeniach Kina Nowe Horyzonty, Muzeum Architektury we Wrocławiu i Księgarni Tajne Komplety spotkamy się z historyczkami sztuki i architektury, antropologami, dziennikarzami oraz artystkami i artystami zajmującymi się tematyką miejską.

Wydarzenia będą okazją do wieloaspektowego spojrzenia na sposób przedstawiania Wrocławia w filmie. Porównania przemian zachodzących w nim i w innych polskich miastach po II wojnie światowej z procesami, które obserwujemy w Polsce dziś, a także z tymi toczącymi się w ośrodkach o podobnej skali po drugiej stronie zachodniej granicy – na przykład w Dreźnie. W retrospektywie skupimy się na pierwszych czterech powojennych dekadach, gdy rozwój miasta – zarówno polityczny, jak i gospodarczy – determinowały ideologia komunistyczna i centralne planowanie. W części współczesnej przyjrzymy się, jak Wrocław buduje dziś różnorodność, inkluzywność i otwartość na nowe zjawiska społeczne, estetyczne i planistyczne – i na ile procesy te wynikają z analizowanej i utrwalonej w tekstach kultury powojennej historii miasta.

Projekt jest także hołdem dla budynków, które na trwałe wpisały się w krajobraz Wrocławia lub pozostały w zbiorowej pamięci mimo utraty pierwotnej formy – dzięki zaangażowaniu młodych architektów i architektek, planistów i urbanistów przybyłych do miasta w drugiej połowie lat 40. XX wieku. Przywołamy dawne wizje przyszłości i innowacji, które w kolejnych dekadach krążyły w wyobrażeniach władz oraz mieszkańców i mieszkanek Wrocławia – zobaczymy, które z nich zostały zrealizowane, a które pozostały jedynie obietnicą, czego dowodem są wciąż niezagospodarowane lub niejasne funkcjonalnie fragmenty wrocławskiej przestrzeni. Szczególnym studium przypadku będzie powstający przez blisko 20 lat dawny dworzec autobusowy przy ulicy Suchej, który dokładnie dekadę temu ustąpił miejsca galerii handlowej Wroclavia. Obiekt ten pozwoli przyjrzeć się jak w soczewce estetycznym, funkcjonalnym i społecznym przemianom w użytkowaniu oraz odbiorze wrocławskich budynków użyteczności publicznej i otaczających je przestrzeni.

Na program „Wrocław na nowo opowiadany. Filmowe i architektoniczne narracje o odradzającym się mieście” złożą się dwa pokazy filmowe z dyskusją oraz wykładem, wystawa z szeregiem wydarzeń towarzyszących – w tym oprowadzaniami i wykładami, spacer śladami miejskich pustek oraz rozmowa o sposobach budowania narracji o miastach w literaturze faktu.

Projekt realizowany ze środków Gminy Wrocław w ramach inicjatywy „Wrocław miastem dialogu, solidarności i pojednania”

kadr z filmu „Alfabet miasta”

Harmonogram:

FILM + ROZMOWA

21.09, 16:30-19:30, Kino Nowe Horyzonty, ul. Kazimierza Wielkiego 19a/21 

Pokaz krótkometrażowych filmów dokumentalnych: „Miasta – dzień pierwszy”, „Miasta – miasto nad Odrą”, „Miasta – Alfabet miasta 1”, „Miasta – Alfabet miasta 2” oraz dyskusja „Miasto nad Odrą. Plany i wyobrażenia z przeszłości, a dzisiejszy genius loci Wrocławia”

bilety na blok filmowy do kupienia na: www.kinonh.pl, wstęp na dyskusję po pokazie – wolny

Wydarzenie jest częścią obchodów Europejskich Dni Dziedzictwa 2025.

16:30-18:20

Blok krótkometrażowych filmów dokumentalnych: „Miasta – dzień pierwszy”, „Miasta – miasto nad Odrą”, „Miasta – Alfabet miasta 1”, „Miasta – Alfabet miasta 2” / bilety do kupienia na: www.kinonh.pl

• „Miasta – dzień pierwszy”, Polska 1969, czas trwania: 31 min.
• „Miasta – miasto nad Odrą”, Polska 1969, czas trwania: 32 min.
• „Miasta – Alfabet miasta 27.05.1972”, Polska 1972, czas trwania: 18 min. 
• „Miasta – Alfabet miasta 10.06.1972”, Polska 1972, czas trwania: 26 min.

Pokaz czterech archiwalnych, zrekonstruowanych cyfrowo dokumentów z zasobów Telewizji Polskiej (OTV Wrocław), w których ukazany został Wrocław z lat 40., 50., 60 i 70.:

• „Miasta – dzień pierwszy”: film dokumentalny o pierwszych, powojennych dniach Wrocławia. Rozmowy z pierwszymi repatriantami, którzy przybyli do stolicy Dolnego Śląska z wielu regionów byłej II Rzeczypospolitej. Świadkowie wydarzeń dzielą się swoimi wspomnieniami m.in. na temat celebrowania pierwszych po wojnie Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku, a także o odgruzowywaniu miasta i nadawania mu polskiego charakteru. Ilustracją filmu są liczne materiały archiwalne (kroniki filmowe, fotografie, prasa) oraz ujęcia Wrocławia z lat 40., 50 i 60.
• „Miasta – miasto nad Odrą”: Wrocław – miasto nad Odrą, stary piastowski gród, gdzie na każdym kroku historia splata się z dniem dzisiejszym – tymi słowami rozpoczyna się film z końca lat 60. XX wieku, mający za zadanie wzmocnienie budowanego przez władze powojennego wizerunku polskiego Wrocławia, który po wielu latach powrócił w granice ojczyzny. Przywołane zostają: działalność przedwojennej Polonii Wrocławskiej, losy polskich wrocławian i wrocławianek w czasie II wojny światowej czy Festung Breslau i powojenna odbudowa zniszczonego miasta. Ilustracją filmu są różnorodne materiały archiwalne – fotografie, nieme kroniki filmowe, dokumenty wrocławskich organizacji polonijnych, notatki prasowe, obwieszczenia władz, afisze, plakaty propagandowe. Zawarte w nim są również relacje świadków wydarzeń zrzeszonych w byłym wrocławskim Związku Polaków w Niemczech. Na zakończenie przeprowadzana jest rozmowa z inżynierem Romanem Tunikowskim, wrocławskim architektem odpowiedzialnym m. in. za kierowanie zespołem budowy Kościuszkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej.
• „Miasta – Alfabet miasta 27.05.1972”: W dokumencie prezentowane są osiedla takie jak Grabiszyn, Pilczyce i Szczepin z powstałą niedawno zabudową, otoczoną liczną zielenią, choć niektórzy uważają, że leżą „daleko od centrum”. Powstały one w pobliżu największych zakładów: WAFUM (obecny FAT), Pafawag i Hutmen. W dokumencie oglądamy liczne zdjęcia ukazujące ruch uliczny oraz zakłady wraz z ich pracownikami, a także rozmowy z mieszkańcami i mieszkankami nowych osiedli o życiu w tym rejonie miasta, formach spędzania wolnego czasu oraz wyobrażeniach i potrzebach.
• „Miasta – Alfabet miasta 10.06.1972”: W dokumencie przedstawiona zostaje opowieść o planowanej modernizacji i rozbudowie Wrocławia. Wrocławscy architekci i urbaniści pracują nad nowym kształtem obszaru śródmiejskiego i centrum stolicy Dolnego Śląska, aby te nabrały charakteru i stały się dumą mieszkańców miasta. Omówiona zostaje realizacja, który wygrała konkurs na nowy projekt ulicy Świerczewskiego (dziś: Piłsudskiego), przewidziana na lata 1975-1990. Rozmówcy związani z planowaniem inwestycji dzielą się swoimi przemyśleniami nad kształtem osiedli mieszkaniowych, które w najbliższej przyszłości powstaną we Wrocławiu.

18:20-19:30

Miasto nad Odrą. Plany i wyobrażenia z przeszłości, a dzisiejszy genius loci Wrocławia / wstęp wolny

prowadząca: Joanna Mielewczyk

gościni i gość: Agata Gabiś i Grzegorz Czekański

W trakcie spotkania po bloku filmowym, wraz z dziennikarką i pasjonatką powojennej historii miasta Joanną Mielewczyk, historyczką architektury Agatą Gabiś i animatorem kultury oraz redaktorem Grzegorzem Czekańskim, będziemy dyskutować o utrwalonych w prezentowanych filmach dokumentalnych wizjach, wyobrażeniach, stereotypach i diagnozach na temat przestrzeni naszego miasta. Przyjrzymy się oczekiwaniom jego mieszkańców i mieszkanek oraz atmosferze, która panowała we Wrocławiu w czasie odradzania się miasta.

Porozmawiamy o strategiach polonizowania miast z obszaru tzw. Ziem Odzyskanych. Analizując sposoby tworzenia narracji o Wrocławiu jako o mieście powracającym do Macierzy, spróbujemy zastanowić się, co z opowieści przez lata odgórnie prezentowanych, zostało z nami do dziś: które z nich mogą być dla nas obciążeniem, a które są siłą naszego miasta, które rozwijało się bardzo szybko i prężnie – otwierało się na wpływy sąsiadów, odkrywało swoją międzykulturowość, sięgało po kontrkulturowe, także w obszarze projektowania, strategie. Odpowiemy sobie też, jakie symbole zostały z nami z okresu pierwszych czterech dekad do dziś.

WYSTAWA

Wstęp na wystawę jest wolny w dniach oprowadzań i wydarzeń towarzyszących oraz za okazaniem biletów z Kina NH z wydarzeń organizowanych między 1 a 5.10 przez Wrocławską Fundację Filmową

26.09, 18:00-19:30, Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 5 

Wernisaż wystawy „Odrażający, brudny, zły”

kurator: Kuba Żary

Czas trwania wystawy: 26.09-22.12.2025

Głównym bohaterem wystawy „Odrażający, brudny, zły” jest wyburzony dekadę temu wrocławski dworzec autobusowy przy ulicy Suchej – obiekt, w którego dziejach można dostrzec odbicie wielu problemów społeczno-gospodarczych, z jakimi przez dekady mierzyły się „miasta odzyskane” takie jak Wrocław.

Dworzec, zaprojektowany przez Wiesława Dobrowolskiego, powstał na terenie tzw. Małpiego Gaju – częściowo zdziczałych pozostałości parku otaczającego dawny kościół Zbawiciela. Na początku lat 70. postanowiono uporządkować i zagospodarować ten teren, tworząc tu nowoczesny dworzec autobusowy. Ogłoszony wówczas konkurs, w którym zwyciężył projekt Dobrowolskiego, zapoczątkował jeden z najbardziej pechowych procesów inwestycyjnych w powojennej historii miasta.

Budowa kompleksu rozpoczęła się w 1974 roku i trwała… ponad 20 lat. Kolejne zmiany koncepcji, ograniczenia budżetowe i problemy technologiczne sprawiły, że oddany do użytku obiekt w niewielkim stopniu przypominał pierwotny, modernistyczny projekt. Nieliczne zrealizowane zgodnie z planem rozwiązania, jako trudne w utrzymaniu, szybko wyłączano z użytku. Na domiar złego wczesny kapitalizm nasycił dworzec jaskrawymi reklamami i zapachem sprzedawanych z koca oscypków. Utrwalona „bylejakość” przesłaniała pierwotną ideę i potencjał: dyskretną elegancję bryły rozszerzającej się ku górze oraz wyrazistą ekspresję ażurowego dachu, którego belki przebijały się przez boczne ściany pawilonu. Po niespełna dwóch dekadach funkcjonowania zdegradowany i powszechnie nielubiany, niedoszły zabytek modernizmu został zburzony, ustępując miejsca centrum handlowemu.

Pierwsza część wystawy – nostalgiczno-archiwalna – dokumentuje losy dworca poprzez faktografię, historie mówione i artystyczne interpretacje wspomnień. Druga przyjmuje perspektywę spekulatywną, zadając pytanie: co by było, gdyby losy obiektu zamiast katastrofą okazały się historią sukcesu?

Wydarzenie w ramach wystawy „Odrażający, brudny, zły”.

WYKŁAD + ROZMOWA

2.10, 17:00-18:30, Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 5 / wstęp wolny 

Klątwa „Szkieletora” – biurowiec NOT w Krakowie. Historia niedokończona

prowadząca: Zofia Grząślewicz

rozmowa: Zofia Grząślewicz i Kuba Żary

W czasie wykładu przedstawiona zostanie fascynująca, zawiła i pełna zwrotów akcji historia niedokończonego biurowca NOT, potocznie zwanego „Szkieletorem”, który przez ostatnie 40 lat górował nad rondem Mogilskim w Krakowie.

Budowę rozpoczęto w latach 70., w ramach planu rewitalizacji Dworca Głównego i stworzenia w rejonie ronda Mogilskiego dzielnicy wieżowców – krakowskiego Manhattanu. Inwestycję przerwano jednak niedługo później. „Szkieletor” stał się symbolem upadku i pychy systemu komunistycznego. Nagłówki gazet opisywały go jako straszydło czy widmo, a w tym samym czasie we Wrocławiu w podobny sposób odmalowywano w mediach dworzec PKS.

Oba obiekty – mimo oczywistych różnic – symbolizują nadzieję na powstanie nowoczesnej miejskiej przestrzeni, oba poniosły druzgocącą klęskę z powodu braku materiałów i środków finansowych, a dziś budzą przede wszystkim nostalgię za czymś, czego nigdy nie było. Przez kolejne dekady, gdy konstrukcja „Szkieletora” stała opuszczona, powstawały liczne koncepcje jej przebudowy. Na szczęście, w przeciwieństwie do wrocławskiego dworca, jedna z nich została zrealizowana. Biurowiec NOT zyskał nowe życie – ale czy „nowa szata” rzeczywiście wyszła mu na dobre?

Wydarzenie w ramach wystawy „Odrażający, brudny, zły”.

ROZMOWA

3.10, 17:00-18:30, Księgarnia Tajne Komplety, Przejście Garncarskie 2 / wstęp wolny

Jak odkrywać miejskie warstwy: o reporterskiej pracy z faktami i mitami

prowadzący: Łukasz Harat

gościni i gość: Anna Malinowska i Tomasz Słomczyński

Rozmowa z dziennikarzami i reportażystami, Anną Malinowską i Tomaszem Słomczyńskim, którzy od wielu lat odkrywają nie zawsze znane czy oczywiste wizerunki bliskich sobie miast – Katowic, Sosnowca, Sopotu oraz krain – Kaszub i Żuław, będzie opowieścią o osobistych strategiach ich pracy nad historią i tożsamością. Socjourbanista, Łukasz Harat, w odniesieniu przede wszystkim do reportaży, które ukazały się w Wydawnictwie Czarne, odwołujących się do terenów o poniemieckiej historii, zgłębi wraz ze swoją gościnią i gościem temat docierania do mniej chętnie wspominanych faktów oraz potencjale posiadania przez każde z miast i regionów wielokulturowej tożsamości, która wpływa na ich obecny kształt i bogactwo.

SPACER

4.10, 11:00-12:30, zbiórka pod głównym wejściem do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego, pl. Powstańców Warszawy 1 / obowiązują zapisy na maila:  leontowicz@wrocff.com.pl 

VOID – 10 lat później. Spacer po miejskich pustkach

prowadząca i prowadzący: Anka Bieliz i Kuba Żary

Po dziesięciu latach od rozpoczęcia przez Ankę Bieliz i Kubę Żary projektu „VOID” wracamy do miejsc, którym w 2015 roku przyglądaliśmy się szczególnie uważnie – przestrzeni, które w wyniku wojennych zniszczeń i powojennego zarządzania zostały pozbawione dotychczasowego znaczenia, a na przestrzeni dekad nie nadano im nowej funkcji.

Kilkumiesięczne działania w ramach pierwszej odsłony projektu były próbą postawienia pytań o przekształcenia tkanki architektoniczno-urbanistycznej Wrocławia w ostatnim stuleciu i o ich wpływ na odczuwanie przestrzeni publicznej, budowanie z nią więzi, a także o możliwe sposoby kształtowania wizerunku miasta tak silnie nasyconego wpływami przeszłości. Była to również analiza przyczyn wielu poniesionych na tym gruncie porażek oraz włączenie się w dyskusję – od lat obecną w dużych europejskich miastach – o sensie i zakresie rekonstrukcji historycznej.

Interwencje artystyczne w przestrzeni i spotkania z odbiorcami, stanowiące część projektu „VOID”, pozwoliły zbadać społeczny odbiór problemu „pustek” w mieście. Podjęliśmy wówczas tematy utraconej wartości symbolicznej, roli ruin w krajobrazie, planowania przestrzeni osieroconej oraz niezrealizowanych koncepcji urbanistycznych. Stawialiśmy pytania o to, co, jak i czy w ogóle warto rekonstruować, pozostawiając otwartym dla wszystkich użytkowników miasta zagadnienie status quo pustek semantycznych, funkcjonalnych i symbolicznych we współczesnym krajobrazie.

W 2025 roku powrócimy do tych ambiwalentnych miejsc – dla jednych naznaczonych klątwą wiecznego niezabudowania, dla innych posiadających urok otwartej przestrzeni w gęstym mieście. Podczas wspólnego spaceru porozmawiamy o tym, jak odbieramy je dziś, zobaczymy też, które z nich przeszły diametralną metamorfozę, a które wciąż czekają na lepszą przyszłość.

SPOTKANIE

5.10, 13:00-14:00, Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 5 / wstęp wolny

Oprowadzanie kuratorskie po wystawie „Odrażający, brudny, zły”

prowadzący: Kuba Żary

Podczas oprowadzań kuratorskich poznamy bliżej bohatera wystawy „Odrażający, brudny, zły” – dworzec autobusowy przy ulicy Suchej. Poznamy historię jego przeciągającej się przez lata budowy, szybkiej degradacji na przełomie wieków, w końcu wymazania go z przestrzeni miasta. Wspólnie z biorącymi udział artystami i architektami zastanowimy się nad tym, jak obiekt został zapamiętany i jakie mogłyby być alternatywne finały jego historii.

Wydarzenie w ramach wystawy „Odrażający, brudny, zły”.

WYKŁAD + ROZMOWA

16.10, 17:00-18:30, Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 5 / wstęp wolny

Dzikie przyjemności

prowadzący/a: Krzysztof Ziental

rozmowa: Kuba Żary

Wykład przytoczy historię Małpiego Gaju – częściowo zdziczałych pozostałościach dawnego parku, który otaczał kościół Zbawiciela zrujnowany w czasie oblężenia Festung Breslau. Dziki skwer zniknął, gdy teren w latach 70. postanowiono uporządkować i zagospodarować, przeznaczając go na lokalizację planowanego dworca autobusowego. Spotkanie będzie okazją do przyjrzenia się krajobrazowi powojennego miasta, w którym, ze względu na niemożliwą do szybkiego uprzątnięcia skalę zniszczeń, natura nierzadko przejmowała kontrolę nad przestrzenią na własnych zasadach, spontanicznie rewitalizując zrujnowane tereny. Podczas wykładu omówione zostaną także inne zielone enklawy rekreacyjne powstałe w wyniku naturalnego zarastania obszarów zniszczonych podczas wojny – nieplanowane parki, dzikie ogrody i tereny wypoczynku, które przez mieszkańców zostały oswojone i wpisane w codzienną tkankę miasta.

Wydarzenie w ramach wystawy „Odrażający, brudny, zły”.

SPOTKANIE

9.11, 13:00-14:00, Muzeum Architektury we Wrocławiu, ul. Bernardyńska 5 / wstęp wolny

Oprowadzanie kuratorskie po wystawie „Odrażający, brudny, zły”

prowadzący: Kuba Żary

Podczas oprowadzań kuratorskich poznamy bliżej bohatera wystawy „Odrażający, brudny, zły” – dworzec autobusowy przy ulicy Suchej. Poznamy historię jego przeciągającej się przez lata budowy, szybkiej degradacji na przełomie wieków, w końcu wymazania go z przestrzeni miasta. Wspólnie z biorącymi udział artystami i architektami zastanowimy się nad tym, jak obiekt został zapamiętany i jakie mogłyby być alternatywne finały jego historii.

Wydarzenie w ramach wystawy „Odrażający, brudny, zły”.

FILM + ROZMOWA

27.11, 17:30-20:00, CH Zajezdnia, ul. Grabiszyńska 184

wstęp na pokaz i rozmowy jest wolny, ale obowiązują zapisy na maila: leontowicz@wrocff.com.pl 

FILM

17:30-18:30

Drezno. Architektura a polityka, reżyseria: Hans Christian Post, Niemcy 2020, czas: 60 min.

W stolicy Saksonii od lat obserwujemy narastające nastroje nacjonalistyczne, a nowo odbudowywana przestrzeń staje się dla nich tłem, a także punktem odniesienia dla idei propagowanych przez prawicowe środowiska. Drezno w ostatnich latach doczekało się imponującej rekonstrukcji historycznego centrum, która przywróciła mu dawny, przedwojenny charakter. Marsze PEGIDY, dziś ustępujące demontracjom partii AfD (prowadzącej w sondażach tego landu), nieprzypadkowo odbywają się własnie w obszarze AltStadtu.na sztandarach niosąc postulaty przywrócenia dawnego Drezna – nie tylko w zakresie struktury społecznej, lecz także historyzujących stylów nowo powstających budynków.

W dokumencie śledzimy, jak decyzje władz dotyczące kształtowania przestrzeni publicznej mogą wpływać na nastroje społeczne. Reżyser filmu zauważa powiązania między konserwatywną polityką historyczną i rozwojem neo-nacjonalizmu w Niemczech. Antymodernistyczna retoryka w wyraźny sposób powiązana jest z konserwatywnym środowiskiem, a wyrażanie tęsknoty za rekonstrukcjami i stawianiem nowych obiektów w duchu historycznych stylów regionalnych pociąga za sobą narodowościowe narracje o przywracaniu „prawdziwej” tożsamości miast. Zwłaszcza tych, które w ostatnich latach, zdaniem części osób, zostały zanadto zeuropeizowane.

ROZMOWA

18:30-20:00, Kiedyś to było. Architektura w służbie pamięci, tożsamości i ideologii

rozmawiają: Kuba Żary (moderacja), Izabela Gajny, Marcin Musiał, Żanna Komar

W dyskusji po projekcji filmu Drezno. Architektura a polityka zastanowimy się, czy każda decyzja estetyczna podejmowana w przestrzeni publicznej ma wymiar ideologiczny i czy musi stać się politycznym manifestem. Czy odwołujące się do historycznych form architektura i urbanistyka są z natury rzeczy konserwatywne, czy jedynie zostały zawłaszczone przez konserwatywną narrację? Czy miejską odpowiedzią na progresywne wartości i światopogląd może być wyłącznie ascetyczny funkcjonalizm?

W debacie o współczesnym kształcie naszych miast coraz wyraźniej słychać głosy nawołujące do powrotu do ich „tradycyjnego” wyglądu. Redukowanie tych postulatów do wstecznictwa i pustej nostalgii – bez próby zrozumienia ich genezy – wydaje się niekonstruktywne. Nie sposób ignorować ich politycznego zabarwienia, warto jednak przyjrzeć się także innym, poza politycznymi, potrzebom, które mogą za nimi stać: emocjonalnym, społecznym, tożsamościowym. Czy możliwe jest odzyskanie języka architektury historycznej – nie jako wyrazu tęsknoty za minionym porządkiem społecznym, lecz w duchu społecznej troski, lokalności i emocjonalnego zakorzenienia? Czy można, choćby poprzez symboliczne odniesienia do historii, ale także dzięki wykorzystaniu lokalnych materiałów, rzemiosła i kontekstu miejsca, tworzyć architekturę, która buduje wspólnotę i tożsamość – bez zawłaszczania przeszłości przez nacjonalizm?

Żanna Komar – historyczka sztuki i architektury, kuratorka wystaw, główna specjalistka Instytutu Dziedzictwa Europejskiego Międzynarodowego Centrum Kultury w Krakowie. Obroniła doktorat z dziedziny historii architektury na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jej zainteresowania badawcze i dydaktyczne koncentrują się wokół historii sztuki i architektury XIX i XX wieku, rozwoju miast w Europie Środkowej w pierwszej połowie XX oraz dziedzictwa dyktatur. Jest autorką książek: Trzecie miasto Galicji. Stanisławów i jego architektura w okresie autonomii galicyjskiej, Kraków 2008 oraz Stanisławów 20/XX. Miasto i architektura (1918-1939). Razem z Jackiem Purchlą jest współredaktorką tomu Kłopotliwe dziedzictwo? Architektura Trzeciej Rzeszy w Polsce.

Izabela Gajny – architektka i urbanistka z wieloletnią praktyką projektową w strefach konserwatorskich oraz strefach chronionego krajobrazu naturalnego i kulturowego, w tym w rewitalizacjach, przebudowach i odbudowach istniejących budynków historycznych i zabytków. Po wielu latach doświadczeń zawodowych w Londynie (projekty głównie w strefach konserwatorskich Westminster oraz Kensington & Chelsea), na stałe zamieszkała we Wrocławiu i angażuje się w lokalne projekty konserwatorskie i urbanistyczne. Uczestniczka międzynarodowych i ogólnopolskich konferencji dotyczących projektowania miast, dziedzictwa kulturowego i ochrony zabytków. Interesuje się zagadnieniami tradycji w budownictwie, architekturze, rzemiośle i kulturze, a także problemami odbudowy założeń urbanistycznych. Bada detale regionalne i lokalne oraz charakter i tożsamość miejsc. 

Marcin Musiał – absolwent historii i historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, kierownik Sekcji d.s. Izb Pamięci w Dziale Naukowym Ośrodka „Pamięć i Przyszłość” we Wrocławiu. Interesuje się historią kultury, ze szczególnym uwzględnieniem obszaru Dolnego Śląska, kwestii związanych z tożsamością zbiorową, pamięcią, architekturą i sztuką. Bada i dokumentuje lokalne dziedzictwo kulturowe oraz historię, wykorzystując m.in. narzędzia z obszaru historii mówionej, np. w projektach: „Rówieśnicy Niepodległej”, „Wrocławskie Tysiąclatki”, „Obertyn”.

Kuba Żary – kurator działań artystycznych, dziennikarz, specjalista ds. komunikacji. Kurator wystaw i projektów artystycznych poświęconych głównie problematyce miejskiej, w szczególności zagadnieniom trudnego dziedzictwa architektonicznego (realizowanych m.in. w Muzeum Współczesnym Wrocław, BWA Wrocław, Muzeum Architektury, ZODIAKU Warszawskim Pawilonie Architektury, Rondzie Sztuki w Katowicach, muzeach miejskich we Wrocławiu i w Tychach). Członek rady programowej Festiwalu Filmów o Mieście i Architekturze MIASTOmovie oraz rady artystycznej Wrocławskiej Fundacji Filmowej. Redaktor naczelny „Wrocławskiego Niezbędnika Kulturalnego”. Kierownik działu komunikacji i promocji Wrocławskiego Instytutu Kultury.

kadr z filmu „Drezno. Architektura a polityka”